این اولین پستی بود که سال ۸۳ توی وبلاگ گذاشتم. اما عجیب با این روزها می خواند!

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که می برید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟ 

 

خسرو گلسرخی

+ تاريخ چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت 3:17 بعد از ظهر نويسنده پویا |

آمد.

دستش به دستبند بود

از پشت میله ها

عریانی دستان مرا ندید

اما

یک لحظه در تلاطم چشمان من نگریست

چیزی نگفت

رفت.

اکنون اشباح از میانه ی هر راه می خزند

خورشید

در پشت پلک های من اعدام می شود ...

                                                                 «خسرو گلسرخی»

+ تاريخ یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 9:25 بعد از ظهر نويسنده پویا |

تو رفتی

شهر در تو سوخت

            باغ در تو سوخت

اما دو دست جوانت

               بشارت فردا،

هر سال سبز می شود

و با شاخه های زمزمه گر در تمام خاک

گل می دهد

گلی به سرخی خون...

                                               <<خسرو گلسرخی>>  

+ تاريخ شنبه بیست و یکم بهمن 1385ساعت 9:29 بعد از ظهر نويسنده پویا |

درود

                                 خاکستر...

دستی به سپیدی روز

پنجره را گشود

سرما و سوز

          بیدار

         بر پلک های من نشست...

 

اکنون خاکستر شب را

                      باد

                       در کوچه می برد...

                                                           « خسرو گلسرخی »

+ تاريخ سه شنبه سیزدهم تیر 1385ساعت 7:31 بعد از ظهر نويسنده پویا |

با سلامی به گرمای هوای بوشهر

 

                                                     هیمه...

نه آن که فکر کنی سرد است

که من

در تهاجم کولاک

یکجا تمام هیمه های جهان را

                   انبار کرده ام

                   در پشت خانه ام

و در تفکر یک باغ آتشم

                    به تنهایی

من هیمه ام

برادر خوبم

بشکن مرا

             برای اجاق سردت

                                 آتشم بزن...

من هیمه ام

برادر خوبم...

                                                                                   «خسرو گلسرخی»

+ تاريخ پنجشنبه یازدهم خرداد 1385ساعت 2:22 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی دیگر

 

ويرانگري،اساس نبرد است

ويرانگري

         نويد آبادي

هر آنچه ساختند

ازخشت خشت

            ويران باد...


اي لاله هاي ميهن من

گلگونه هاي فسرده،

گو بي شما

تاريخ را هر آنچه بسازند

                    ويران باد

آبادي ضحاك ويران باد...

                                                           « خسرو گلسرخی »

+ تاريخ سه شنبه بیست و سوم اسفند 1384ساعت 5:38 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی دوباره...

                                            شعر بی نام

بر سینه ات نشست

زخم عمیق و کاری دشمن

اما

ای سرو ایستاده نیفتادی ...

این رسم توست که ایستاده بمیری ...

 

در تو ترانه های خنجر و خون،

در تو پرندگان مهاجر

در تو سرود فتح

این گونه

چشم های تو روشن

           هرگز نبوده است ...

با خون تو

میدان توپخانه

در خشم خلق

          بیدار می شود ...

مردم

زان سوی توپخانه،

بدین سوی سرزیر می کنند

نان و گرسنگی

            به تساوی تقسیم می شود

ای سرو ایستاده

این مرگ توست که می سازد ...

 

دشمن دیوار می کشد

این عابران خوب و ستم بر

نام ترا

این عابران ژنده نمی دانند

و این دریغ هست اما

روزی که خلق بداند

هر قطره قطره خون تو

                محراب می شود ...

این خلق

نام بزرگ ترا

         در هر سرود میهنی اش

                        آواز می دهد

نام تو، پرچم ایران،

خزر

  به نام تو زنده است ...

                                                            « خسرو گلسرخی »

+ تاريخ دوشنبه سی و یکم مرداد 1384ساعت 6:48 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

 

                                             

                                         کجاست سرخی فریادهای بابک خرم

 

 زمان حادثه رویید با نشانه دیگر

 چنین زمانه چه سخت است در زمانه ی دیگر

 هزار خنجر کاری به انحنای دلم آه

 مخوان، ترانه مخوان، باش تا ترانه ی دیگر

 بهانه بود مرا شرکت قیام گذشته

 عطش، عطش تو بمان گرم، تا بهانه دیگر

 همیشه قلب مرا زخم، زخم کهنه کاری

 همیشه دست ترا تیغ، تیغ فاتحانه ی دیگر

 سکوت در دل این آشیانه ی ممتد وای

 کجاست منزل امنی، کجاست خانه ی دیگر

 خروش و جوشش دریاچه در کرانه ی من بین

 که این ترانه نبوده است در کرانه ی دیگر

 جوانه سبز نبوده است در گذشته ی این باغ

 بمان تو سبزی این باغ، تا جوانه ی دیگر

 زمان حادثه خوش آمدی، سلام بر رویت

 که شب نشسته به خنجر در آستانه ی دیگر

 به جان دوست از این تازیانه باک ندارم

 که زخم جان مرا هست تازیانه ی دیگر

 کجاست سرخی فریادهای بابک خرم

 کجاست کاوه ی آزاده ی زمانه ی دیگر؟

 

 

 

                                                                                    « خسرو گلسرخی »

 

 

 

 

+ تاريخ دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1384ساعت 5:55 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

                                   تلخ ماندم، تلخ...

تلخ ماندم، تلخ

مثل زهری که چکیده از شب ظلمانی شهر

مثل اندوه تو،

مثل گل سرخ

که به دست طوفان

                پرپر شد...

تلخ ماندم، تلخ

مثل عصری غمگین

که ترا بر حاشیه اش

                     پیدا کردم

و زمین را

            - توپ گردان

پرت کردم به دل ظلمت...

 

تلخ ماندم، تلخ

دیو از پنجره سر بیرون کرد.

از دهانش

بوی خون می آمد...

 

+ تاريخ سه شنبه هجدهم مرداد 1384ساعت 10:10 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی دیگر

                                    

                                 سرخ تر، سرخ تر از بابک باش!

روح بابک در تو

          در من هست.

مهراس از خون یارانت، زردمشو

پنجه در خون زن و بر چهره بکش!

مثل بابک باش

        نه

سرخ تر، سرخ تر از بابک باش!

دشمن

گرچه خون می ریزد

ولی از جوشش خون می ترسد

مثل خون باش

              بجوش!

شهر باید یکسر

بابکستان گردد

تا که دشمن در خون غرق شود

وین خراب آباد،
         ازجغد شود پاک و

                    گلستان گردد...

+ تاريخ شنبه یکم مرداد 1384ساعت 0:1 قبل از ظهر نويسنده پویا |

سلام

                                        روا مدار...

غروب فصلی

این کفتران عاصی شهر

به انزوای ساکت آن سوی میله های بلند...

هرگز طلوع سلسله وار شبی در اینجا نیست

و تو بسان همیشه، همیشه دانستن

چه خوب میدانی

که این صدای کاذب جاری درون کوچه و کومه

در این حصار شب زده ی تار

بشارتی ست

بشارت ظهور جوانه،

جوانه های بلند

که رنگ اناری میله،

با آن شتاب و بداهت

دروغ بزرگ

زمانه خود را

در اوج انزجار انکار می کنند...

+ تاريخ جمعه بیست و چهارم تیر 1384ساعت 8:1 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی دیگر

هر چه از خسرو بنویسم کم نوشته ام. بزرگمردی که از جانش برای میهنش و مردمش گذشت. بزرگمردی که در آن بیدادگاه نظامی در برابر درخواست قاضی برای دفاع از خودش گفت:«من به نفع خودم هیچ ندارم بگویم.من فقط به نفع خلقم حرف می زنم. اگر این آزادی وجود ندارد که من حرف بزنم می تونم بنشینم و می نشینم.» و نشست. 

                                                     

                                                        خسرو در بیدادگاه نظامی    صبح..

دگر صبح است و پایان شب تار است

دگر صبح است و بیداری سزاوار است

دگر خورشید از پشت بلندی ها نمودار است

دگر صبح است ...

دگر از سوز و سرمای شب تاریک، تن هامان نمی لرزد

دگر افسرده طفل پابرهنه، از زبان مادر شب ها نمی ترسد

دگر شمع امید ما چو خورشیدی نمایان است

دگر صبح است ...

کنون، شب زنده داران، صبح گردیده

نخوابید، جنگ در پیش است.

کنون ای رهروان حق، شب تاریک معدوم است

سفیدی حاکم و در دادگاهش هر سیاهی خرد و محکوم است.

کنون باید که برخیزیم و خون دشمنان تا پای جان ریزیم

دگر وقت قیام است و قیامی بر علیه دشمنان است

سزای حق کشان در چوبه ی دار است

و ما باید که برخیزیم

دگر صبح است ...

چونان کاوه درفش کاویانی را به روی دوش اندازیم

جهان ظلم را از ریشه سوزانده، جهان دیگری سازیم

دگر صبح است ...

دگر صبح است و مردم را کنون برخاستن شاید،

نهال دشمنان را تیغ ها باید

که از بن بشکند، نابودشان سازد ...

اگر گرگی نظر دارد که میشی را بیازارد،

قوی چوپان بباید نیش او بندد

اگر غفلت کند او خود گنه کار است

دگر صبح است ...

دگر هر شخص بیکاری در این دنیای ما خوار است

و این افسردگی، ناراحتی، عار است

دگر صبح است و ما باید برافروزیم آتش را،

بسوزانیم دشمن را،

که شاید همره دودش رود بر آسمان شیطان

و یا همراه بادی او شود دور از زمین ها.

دگر صبح است ...

دگر صبح تبه کاران به مثل نیمه شب تار است.

+ تاريخ شنبه هجدهم تیر 1384ساعت 8:16 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

 امروز شعری دیگر از خسرو گلسرخی را برای شما نوشته ام.خوشحال می شوم  نظراتتان را درباره این شعر بدانم.

                                  پرنده خیس

می دانی

پرنده را بی دلیل اعدام می کنی

در ژرف تو

            آیینه ایست

که قفس ها را انعکاس می دهد

و دستان تو محلولی ست

که انجماد روز را

در حوضچه ی شب غرق می کند...

ای صمیمی

دیگر زندگی را نمی توان

در فرو بردن یک برگ

یا شکفتن یک گل

یا پریدن یک پرنده دید

ما در حجم کوچک خود رسوب می کنیم

آیا شود که باز درختان جوانی را

               در راستای خیابان

                               پرورش دهیم ـ

و صندوق های زرد پست

             سنگین

ز غمنامه های زمانه نباشند؟

در سرزمینی که عشق آهنی ست

انتظار معجزه را بعید می دانم

باغبان مفلوک چه هدیه ای دارد؟

پرندگان

از شاخه های خشک پرواز می کنند

آن مرد زردپوش

که تنها و بی وقفه گام می زند

با کوچه های «ورود ممنوع»

با خانه های «به اجاره داده می شود»

چه خواهد کرد

سرزمینی را که دوستش می داریم؟

 

پرندگان همه خیس اند

و گفتگویی از پریدن نیست

در سرزمین ما

پرندگان همه خیس اند

در سرزمینی که عشق کاغذی است

انتظار معجزه را بعید می دانم... 

+ تاريخ دوشنبه نهم خرداد 1384ساعت 10:6 بعد از ظهر نويسنده پویا |

درود

باز هم امروز می خواهم درباره یکی دیگر از اشعار خسرو بنویسم.این شعر اولین شعری بود که من از

خسرو  خواندم. شعری بسیار زیبا و دلنشین که تساوی یک با یک را هم زیر سوال برده است.در زیر

من لذت خواندن این شعر را با شما قسمت کرده ام.

                                                       تساوی

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

وان یکی در گوشه ای دیگر«جوانان» را ورق می زد

برای که بی خود های و هوی می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری را نشان می داد

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت:

«یک با یک برابر است...»

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید بپا خیزد

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است...

معلم

 مات بر جا ماند.

و او پرسید:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز

                                  یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد:

                          آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور وزر به دامن داشت بالا بود

وانکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت

                                         پایین بود...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون

                   چون قرص مه می داشت

                                                      بالا بود

وان سیه چرده که می نالید

                   پایین بود...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران

                             از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش  زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت:

ــ بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

                                یک با یک برابر نیست...

+ تاريخ شنبه بیستم فروردین 1384ساعت 1:19 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی به طراوت بهار

امروز نیز قصد دارم مثل همیشه یکی از اشعار زیبای خسرو گلسرخی را برای شما دوستان عزیز

بنویسم. امروز شعر زیبای پرنده وطناب را انتخاب کرده ام.

 

                                               پرنده وطناب

پشت پنجره ام را کوبید

گفتم که هستی؟

گفت:آفتاب

بی اعتنا طناب را آماده کردم...

 

پشت پنجره ام را کوبید

گفتم که هستی؟

گفت:ماه

بی اعتنا طناب را آماده کردم...

 

پشت پنجره ام را کوبیدند

گفتم که هستید؟

گفتند:همه ستارگان دنیا

بی اعتنا طناب را آماده کردم...

 

پشت پنجره ام را کوبید

گفتم که هستی؟

گفت:یک پرنده آزاد

من پنجره را با اشتیاق باز کردم...

 

+ تاريخ دوشنبه یکم فروردین 1384ساعت 3:56 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلامی دیگر

امروز هم قصد دارم یکی دیگر از اشعار خسرو گلسرخی را بنویسم.این شعر یکی از پرشورترین اشعار خسروست که متاسفانه در آن بیدادگاه آن قسمت شعر را که می گوید :"باید جوادیه بر پل بنا شود"را به تمسخر گرفتند!

سرود پیوستن

باید که دوست بداریم یاران را

باید که چون خزر بخروشیم.

فریادهای ما اگرچه رسا نیست

                                               باید یکی شود.

باید تپیدن هر قلب اینک سرود

باید سرخی هر خون اینک پرچم

بایدکه قلب ما

                                                سرود ما و پرچم ما باشد.

باید در هر سپیده البرز

                              نزدیکتر شویم

باید یکی شویم

اینان هراسشان ز یگانگی ماست...

باید که سر زند

                      طلیعه خاور

                                       از چشم های ما

باید که لوت تشنه

                          میزبان خزر باشد

باید کویر فقیر

                    از چشمه های شمالی بی نصیب نماند.

باید که دست های خسته بیاسایند.

باید که خنده و آینده جای اشک بگیرد

باید بهار

            در چشم کودکان جاده ری

  سبز و شکفته و شاداب

باید بهار را بشناسند

باید جوادیه بر پل بنا شود

پل

    این شانه های ما.

باید که رنج را بشناسیم

وقتیکه دختر رحمان

                      با یک تب دو ساعته می میرد

باید که دوست بداریم یاران را

باید که قلب ما 

                   سرود و پرچم ما باشد...

+ تاريخ شنبه پانزدهم اسفند 1383ساعت 10:10 بعد از ظهر نويسنده پویا |

خسرو گلسرخی در روزدوم بهمن ماه سال ۱۳۲۲ در رشت پا به عرصه هستی نهاد.او یکسال و نیمه بود که پدرش را از دست داد و همراه مادرش به قم رفت.او در قم تحت سرپرستی پدربزرگش (که روحانی اندیشمند بود)سال های کودکی و نوجوانی را پشت سرگذاشت.او پس از مرگ پدر بزرگش در سال ۱۳۴۱ به همراه مادرش به محله "امین حضور" در تهران رفت.او کار خود را در روزنامه های "اطلاعات" "آیندگان" و "کیهان" آغاز نمود. در سال ۱۳۴۸ با "عاطفه گرگین" که از دوستان هم قلمش بود ازدواج کرد که حاصل این ازدواج فرزندی به نام دامون بود.

در فروردین ماه ۱۳۵۲ با نفوذ ساواک به یک محفل روشنفکری "خسرو" به همراه دوستش "کرامت الله دانشیان" وچند تن دیگر دستگیر شد. ولی در جریان محاکمات تنها "خسرو" و "کرامت الله" بودند که از آرمان خود دفاع کردند و برای آن آرمان در سحرگاه بیست و هشتم بهمن ماه ۱۳۵۲ تیرباران شدند.

یکی از اشعار خسرو گلسرخی  

تلاوت غم 

                       شهامت مصلوب

                                                بر دار نان.

                   در این کویر بسیط

                                          نیاز مندی های عمومی...

                  در ناگزیری پیگیر این نیاز

                  شب را به قامت هر بامداد

                                                     آویختم

                  بر این دهانه سیراب ناپذیر

                                                     این نیاز.

                   باید که کورباد این نیاز هرزه درایی.

                   برخیز و همراه ما بخوان!

                   چاووشی

                       بر افتخار تمامت ترسویان

                        در این شبان ساکت غمبار...

                       باید سپیده

                                      سلاح

                                                 شهامت ما باشد

+ تاريخ جمعه هفتم اسفند 1383ساعت 6:16 بعد از ظهر نويسنده پویا |

به نام آنکه شعر هستی را سرود

سلام

من پویا هستم. ادبیات و موسیقی را خیلی دوست دارم . مخصوصا از نوع ایرانیش.برای همین اولین نوشته ام را با یک شعر از شاعر مورد علاقه ام خسرو گلسرخی آغاز می کنم.

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که می برید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟ 

+ تاريخ چهارشنبه بیست و هشتم بهمن 1383ساعت 7:26 بعد از ظهر نويسنده پویا |