X
تبلیغات
. - شعرهای احمد شاملو

همه

      لرزش دست و دلم

                                 از آن بود

که عشق

         پناهی گردد

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره ی  آبیت پیدا نیست.

 

وخنکای مرهمی

                  بر شعله ی زخمی

نه شور شعله

بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست.

 

غبار تیره ی تسکینی

                          بر حضور وهن

و دنج رهایی

                  بر گریز حضور

سیاهی

          بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

                  بر ارغوان

 آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت

پیدا نیست.

 

                                                          احمد شاملو

+ تاريخ سه شنبه چهاردهم خرداد 1387ساعت 6:23 بعد از ظهر نويسنده پویا |

مرا

    تو

بی سببی

             نیستی.

به راستی

صلت کدام قصیده ای

                          ای غزل؟ 

ستاره باران جواب کدامین سلامی

                                              به آفتاب

از دریچه ی تاریک؟

 

کلام از نگاه تو شکل می بندد.

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

 

 

پس پشت مردمکان ات

فریاد کدام زندانی ست

                             که آزادی را

به لبان برآماسیده

                           گل سرخی پرتاب می کند؟

ورنه

      این ستاره بازی

حاشا

      چیزی بدهکار آفتاب نیست.

 

 

نگاه از صدای تو ایمن می شود.

چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!

 

 

و دل ات

کبوتر آشتی ست

در خون تپیده

به بام تلخ.

 

با این همه

چه بالا

چه بلند

پرواز می کنی!

                                                      «احمد شاملو»

+ تاريخ پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386ساعت 4:35 بعد از ظهر نويسنده پویا |

                                        لوح گور

 

 

نه در رفتن حرکت بود

نه در ماندن سکونی.

 

شاخه ها را از ریشه جدایی نبود

و باد سخن چین

با برگ ها رازی چنان نگفت

که بشاید.

 

دوشیزه عشق من مادری بیگانه است

و ستاره پرشتاب

در گذرگاهی مأیوس

 بر مداری جاودانه می گردد.

                                                         «احمد شاملو»

+ تاريخ جمعه هفدهم آذر 1385ساعت 12:21 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

                                                     غزلی در نتوانستن

 

از دست های گرم تو

کودکان توامان آغوش خویش

سخن ها می توانم گفت

غم نان اگر بگذارد.

      *    *    *

نغمه درنغمه درافکنده

ای مسیح مادر، ای خورشید!

از مهربانی بی دریغ جان ات

با چنگ تمامی نا پذیر تو سرودها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد.

      *    *    *

رنگ ها در رنگ ها دویده،

از رنگین کمان بهاری تو

که سراپرده در این باغ خزان رسیده برافراشته است

نقش ها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد.

      *    *    *

چشمه ساری در دل و

                         آبشاری در کف،

آفتابی در نگاه و

فرشته ای در پیراهن،

از انسان که توئی

قصه ها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد.

                                                                 « احمد شاملو »

+ تاريخ شنبه بیست و نهم مرداد 1384ساعت 8:25 بعد از ظهر نويسنده پویا |

با درود به شما دوستداران شعر و ادب  

                                   سخنی نیست...

چه بگویم؟ سخنی نیست.

می وزد از سر امید نسیمی،

لیک، تا زمزمه ای ساز کند

در همه خلوت صحرا

                              به ره اش

                                            نارونی نیست.

چه بگویم؟ سخنی نیست.

                        *                *               *

پشت درهای فروبسته

شب از دشنه و دشمن پر

به کج اندیشی

                     خاموش

                                نشسته ست.

بام ها

        زیر فشار شب

                              کج،

کوچه

        از آمد و رفت شب بدچشم سمج

                                                        خسته ست.

                       *                 *               *

چه بگویم؟ سخنی نیست.

در همه خلوت این شهر، آوا

جز ز موشی که دراند کفنی، نیست.

وندر این ظلمت جا

جز سیانوحه ی شومرده زنی، نیست.

ور نسیمی جنبد

به ره اش

                نجوا را

                           نارونی نیست.

چه بگویم؟

سخنی نیست...

                                                          « احمد شاملو»

+ تاريخ پنجشنبه سیزدهم مرداد 1384ساعت 5:26 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

از نظراتتان متشکرم. امروز قطعه ای از یکی از اشعار احمد شاملو را برای شما نوشته ام. نمی دانم که آیا این شعر همین مقدار است یا بیشتر. اگر در این باره اطلاعی به من بدهید از شما ممنون می شوم.

 

هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من ـ باری ـ همه از مردن در سرزمینی ست

که مزد گورکن

                  از بهای آزادی آدمی

                                             افزون باشد.

+ تاريخ جمعه دهم تیر 1384ساعت 1:43 بعد از ظهر نويسنده پویا |

 

سلاخی

زار می گریست

به قناری کوچکی

دلباخته بود

+ تاريخ شنبه بیست و یکم خرداد 1384ساعت 11:21 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

امروز دوباره تصمیم گرفته ام شعری از احمد شاملو بنویسم.فکر می کنم این شعر یکی از معروفترین  وزیباترین شعرهای شاملو باشد و نام این شعر بودن است.

                                                        بودن

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست.

 

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک.

 

+ تاريخ یکشنبه یکم خرداد 1384ساعت 11:15 بعد از ظهر نويسنده پویا |

سلام

مرا ببخشید که دیر به دیر وبلاگ را به روز می کنم.امروز می خواهم یک شعر زیبا را از احمد شاملو

را برای شما بنویسم که امیدوارم مورد توجه شما نیز قرار بگیرد.

 

                     روزگار غریبیست نازنین

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوستت میدارم

دلت را می بویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین

عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوختبار سرود وشعر

فروزان میدارند

به اندیشیدن خطر مکن

آنکه بر در می کوبد

شباهنگام به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

برگذرگاهها مستقر

با کنده و ساطوری

                                                       خون آلود

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

                                                                         

+ تاريخ پنجشنبه پانزدهم اردیبهشت 1384ساعت 8:28 بعد از ظهر نويسنده پویا |